NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W POPRZEDNIM ODCINKU...
Dwaj bracia spotykają się ponownie,
a córka wybiera się w podróż.
Młody chłopak próbuje zrozumieć
cudzą śmierć i rolę, jaką w niej odegrał.
Zagrożenia z przeszłości wracają,
a dawne porachunki muszą zostać rozwiązane.
Pewnego wieczora jedni wznoszą toast za utraconą miłość,
a inni szukają wybaczenia i zemsty.
Wtedy chaos puka do drzwi
i obietnica zaciętej walki wisi w powietrzu.
- Wchodzą od tyłu. - Od przodu też.
Zatrzymaj ich, nie daj się postrzelić.
To nie Alamo. Później wzniosę z tobą toast.
Pierdolę!
Ja jebię! Uciekać!
- Tyler, dawaj! - Ruszać się!
Bierz go, Mark!
Stać!
Nie słuchają mnie!
Wracaj!
Kryj mnie, Tyler!
- Lecimy! - Szybciej!
NIC NIE TRWA WIECZNIE
Spierdalajmy stąd!
CZĘŚĆ PIERWSZA: YUTO
Wyglądam jak debil.
Nie ma tragedii.
Chcesz, żebym ci dziękował.
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
Kiedy zaczynam?
Jutro o piątej rano.
- O piątej? - Nie ma za co.
Pierdolisz.
Co? Myślisz, że stać cię na coś lepszego?
Trochę tak.
Pogrzeb Sory jest w sobotę.
Powinieneś pójść.
Jego mama coś podejrzewa.
Byłeś ze mną przez cały wieczór.
Trzymaj gębę na kłódkę, to będzie dobrze.
NIE PARKOWAĆ
Wróciłem.
Jak ci minął dzień?
Dobrze.
Przystojniak z ciebie. Prawda, Hotaka?
Prawda.
No, no, no.
Grasz na pieniądze, tato?
A powinienem?
Co u mojej ulubionej bratanicy?
- Co dziś robiłaś? - Byłam w salonie gier.
Wygrałaś coś?
Pobiłam rekord w Dance-Evo.
- Pokaż. - Bez gry się nie da.
Pokaż, jak tańczyłaś.
Skoro nalegasz.
- Było tak. Uwaga. - Okej.
O tak.
W prawo! W lewo! Górny, lewy róg.
Nie, nie wyżej!
Nie ma wyżej.
Wyżej!
Przestańcie już.
Sąsiedzi pomyślą, że to trzęsienie ziemi.
- Rekord pobity! - Tak!
Fajne wdzianko.
Przyjechałem rowerem.
Milutko.
Wiesz, kim jestem?
Jakimś dupkiem?
Pracuję dla tego człowieka. Chce z tobą pomówić.
O czym?
FUKUHARA ENTERPRISES: KLUB CHO CHO
MANAGER: JIRO YAMAMOTO
Byłeś zamieszany w napad na bukmachera w Edogawie.
Zastrzelono tam człowieka.
Pracował dla mojego rywala, Shina Endo.
On tego nie zapomni.
Twój kumpel Sora miał długi język.
Dlaczego obrałeś sobie za cel bukmachera?
W tamten weekend odbywał się wyścig.
Wszyscy obstawiali Black Marble na 40/1.
Koń musiał być na dopingu, bo wszyscy przestępcy na niego stawiali.
Przy takim prawdopodobieństwie...
Koń jednak upadł przy drugim płotku
i faworyt bukmacherów wygrał.
Małe prawdopodobieństwo, 3/1.
Ludzie obstawili nie tego konia.
Inteligentnie.
Po tym trzeba było tylko wybrać dobry cel.
Wybór był nietrafny.
Jeśli zaczniesz dla mnie pracować,
będziesz musiał odpokutować za Endo.
Inaczej będzie to wyglądało na prowokację.
Mam dołączyć do klanu?
Tak.
Dlaczego?
Bo wspieram zwycięzców.
Spóźniłeś się na obiad.
Gdzie są wszyscy?
Taki miała recital skrzypcowy.
Rei zabrała ją i rodziców na lody.
Ty nie chciałeś iść?
Nie mam ochoty.
Wciąż widzę jego twarz.
Urodziłeś się w Tokio?
Tak.
Zrobiłeś studia?
Chodziłem do wieczorówki z zarządzania.
Dobrze.
Ale rzuciłem.
Brat nie gadał ze mną przez miesiąc.
Ale chciałeś się rozwijać.
- Później odbierz Eiko z pracy. - Jasne, szefie.
Mam dziś randkę.
Ty odbierz Eiko.
Kto to taki?
Jedziemy?
Postaraj się nas nie zabić w drodze do domu.
Przepraszam.
Pierwszy raz cię widzę.
Jestem nowy.
Rozumiem.
Po co pracujesz?
Słucham?
Jesteś córką bossa mafii, a pracujesz w obuwniczym.
Nie powinieneś zadawać mi takich pytań.
Dlaczego?
Bo jestem córką bossa mafii.
Żartuję.
Lubię pracować na swoje utrzymanie.
Dlaczego nie?
Ale w obuwniczym?
Lubię buty.
Pewnie dotykasz ludzkich stóp przez cały dzień.
Wcale nie muszę tego robić.
Gdzie ty kupujesz buty?
Ja...
Jakie buty lubisz najbardziej?
Jakie buty?
Tak.
Prawe.
Mój ojciec ma tylko prawą stopę.
Lewą stracił na wojnie.
Jak byłem mały, to pytałem, gdzie jest jego druga noga,
a on mówił, że Amerykanie ją mają.
Wyobrażałem sobie, że trzymają ją na wystawce w Białym Domu.
To są moje ulubione buty.
Jak masz na imię?
Yuto!
Yuto...
Jak to jest być tak piękną?
Daj spokój.
Nie narzekam. Można się przyzwyczaić.
Cholera. Muszę już iść.
Zobaczymy się za tydzień?
Nie wiem.
Jestem zajęta.
Do tego czasu możesz mi się znudzić.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Czemu pracujesz dla ojca?
- To dobry szef. - To bandyta.
Może ja też.
Nie, ty jesteś dobry.
Jesteś inny.
Tego nie wiesz.
Dałabym ci buziaka na do widzenia.
To miłe, gdy ktoś tego chce, prawda?
Nie możesz, bo ktoś zobaczy.
Wiem, głuptasie.
Mówię tylko, że bym chciała.
Poza tym...
nie wierzę w to, co mówisz.
Nie jesteś jak inni,
głuptasku.
- Przepraszam. - Gdzie to jest?
Cholera, chyba złamałem palec.
Przywalisz mu?
Zdejmij kurtkę.
Bo się porwie.
Miałem ostatnio fuchę.
Gość chciał, żebym wyciągnął brudy na prawniczkę jego byłej żony,
Hisę Hayashi.
Miałem ją śledzić i robić zdjęcia,
żeby się czegoś dowiedzieć.
I co?
Fukuhara z żoną inspektora.
Mogę zginąć za te zdjęcia.
Pokazałeś je komukolwiek?
Nie.
- Czemu mi to pokazujesz? - Znamy się od lat.
A ty się z nimi trzymasz.
Chcę, żebyś wiedział, że nie narobię problemów.
Powiedz to szefowi, dobrze?
Dzięki.
Szef chce z tobą gadać.
Pamiętasz, jak mówiłem, że będziesz musiał odpokutować
za zabicie członka innego klanu?
Nadszedł ten czas.
Proszę mi wybaczyć,
proszę pana.
Powinienem cię zabić.
Jak psa.
Ale Fukuhara postanowił wziąć cię pod swoje skrzydła.
Szanuję ten wybór
i jego mądrość.
To miecz rodzinny.
Należy do naszego klanu od pokoleń.
Jest tak ostry, że przetnie metal.
Gdy chcę się kogoś pozbyć, używam tego ostrza.
Miecz zostaje w ciele...
a rodzina ofiary ma za zadanie mi go zwrócić.
Na znak szacunku.
Panie Endo,
jestem człowiekiem honoru.
Przyrzekam na mój klan,
że już ani kropla krwi twojej rodziny nie zostanie przez nas przelana.
Będę cię trzymał za słowo, Fukuharo.
Sprawa zamknięta.
Przykro mi.
Dam radę.
To pokuta.
Poza tym...
zostało mi jeszcze dziewięć.
Chciałem sprawdzić, co u ciebie.
Błagałeś mnie o pomoc, a ja posprzątałem twój syf!
Po co?
Żebyś został yakuzą?
Dla kogo pracujesz?
Dla Fukuhary.
Coś we mnie widzi.
- Widzi to, że masz brata detektywa. - Coś więcej.
Wszystko, co robi, jest wykalkulowane.
Wykorzystuje cię,
żeby zyskać wpływy w policji.
A może myśli, że jestem coś wart.
Ty nic we mnie nie widzisz, ale inni przeciwnie.
Czemu mieliby coś widzieć?
Same z tobą kłopoty.
Jesteś...
głupim chłopakiem, który nie umie myśleć.
Wal się!
A co z tym: „Wciąż widzę jego twarz”?
Przeszło mi.
Za drugim razem jest łatwiej.
Po robocie zostaw miecz.
Będą wiedzieć, co z nim zrobić.
Do środka.
Zawsze do nas wraca.
Gdy...
zabiłem człowieka Shina Endo u bukmachera,
nie miałem czasu, żeby o tym pomyśleć.
Nie.
To był instynkt.
To broń wojownika.
Człowiek toczy wiele bitew w swoim życiu,
Yuto.
Ale...
walka ze swoją własną naturą...
to walka, którą się przegra.
Co robisz?
Mama i tata się kłócą.
O co?
A czy to ważne?
Co tu robisz?
Chcę pogadać z twoim tatą.
O czym?
A czy to ważne?
Jesteśmy na siebie źli.
Teraz wszyscy są na siebie źli.
Powiedzieć mu, że przyszedłeś?
Nie.
Nie trzeba go martwić.
I tak się martwi.
Jasne.
CZĘŚĆ DRUGA: ZDRAJCA
LATO
Szmuglują kilogramy kokainy, heroiny i ecstasy,
broń pewnie też.
Nie masz na to dowodów.
Nie muszę, bo wiem, że to prawda.
Dobrze coś takiego usłyszeć od policjanta.
- Pain au chocolat cię rozweseli? - Nie.
Może.
Wczoraj w Slough zepsuła się ciężarówka.
Nic w tym szczególnego,
z tym że po przyjeździe policji kierowca wyjął broń.
Kutas zaczął do nich strzelać.
Na pace miał około 50 kilo heroiny.
Ma to związek z moim gangiem?
Być może ma związek z klanem Lenjani.
Pogadaj z Joyce. Może uda ci się spotkać z kierowcą.
Kim jest Joyce?
Nowa, przyjechała z CSE.
Jasne.
Chińszczyzna?
Co robisz, młody?
Co jest?
Co tam, przystojniaku?
- Co się dzieje? - Przestań!
Przeglądam zeznania świadków.
Podasz mi chrupki krewetkowe?
Wiesz, jak się je robi?
Rozgniata się krewetki na odrażającą papkę i smaży w głębokim tłuszczu.
Ohyda.
Czemu nie odpoczniesz?
Przestępcy nie śpią. Ja też nie.
- Mam nadzieję, że to żart. - Pewnie.
To żart.
Zawsze gdy tam idę, to jest jak w saunie.
- Tata nie lubi gorąca... - Niespodzianka!
Sto lat!
JESIEŃ
Jezu Chryste.
Mam gaz pieprzowy, wariaci.
Napij się, Sarah.
- Próbuję zachować umiar. - Do czasu.
To...
ile masz lat?
Spierdalaj.
To on wybrał to miejsce.
Kilka lat temu byliśmy tu na randce.
To fajny facet.
Naprawdę fajny.
Bezpośredni.
Wie, czego chce.
Jeszcze jedno, proszę.
- Co? - Nic.
Znam cię.
Co to ma znaczyć?
Rozejrzyj się.
Przyjaciele, zespół. Dobre jedzenie i wino, fajna zabawa.
- Do rzeczy. - Tak tylko mówię.
O to chodzi.
To udane przyjęcie, Steve.
Wszystkiego najlepszego.
O czym gadałeś z Anglingiem cały wieczór?
O niczym.
Wyglądało poważnie.
Jestem poważny.
Poważnie...
zgłupiałeś.
Żarcik wyostrzył ci się do granic możliwości.
Wino, dobre wino,
dobre wino i jedzenie, niezła zabawa.
Co?
- Nic. - To dobrze.
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Dokąd to?
Do sypialni.
Nie.
Tutaj.
Co jest nie tak z sypialnią?
To nuda.
Wielkie dzięki.
Nie chciałam...
Co?
- Co z tobą? - A co z tobą?
Nic!
Chcę, żeby chłopak wziął mnie na blacie w kuchni.
Nie proszę o gruszki na wierzbie.
Dokąd idziesz?
Jestem zmęczony.
Ja pierdolę.
Udał ci się weekend?
Niezbyt.
Mój pies ma cukrzycę.
Kochałem go.
Co myślisz o Joyce?
Wydaje się spoko.
- Pochodzi z Brighton. - No i?
Nic.
Nie znam nikogo stamtąd, kto nie okazałby się suką.
Aha.
Nie wiem, nie znam się.
Kim jest „A”?
Informatorem.
Nie dawaj im prywatnego numeru.
Jest nieszkodliwy, nie martw się.
Gdzie byłeś?
Na drinku ze Steve’em.
Powinienem był zadzwonić, wybacz.
Chodzi o tę jebaną sprawę.
Znowu palisz?
Czasami.
To niezdrowe.
Gdyby tak było, ostrzegaliby na opakowaniu.
Jak sprawa?
Nijak.
BLE!
Myślisz czasem, że to, co robimy,
jest echem czegoś innego?
Wszystko, co zrobiliśmy...
znów się powtórzy,
a wszystko, co zrobimy, już się kiedyś przydarzyło.
My tylko...
tańczymy wokół innych jak atomy
i nie możemy nawet strząsnąć włosa z twarzy,
nie wpływając na życie miliardów ludzi.
To jakby...
każda nasza najmniejsza decyzja
mogła potencjalnie mieć olbrzymi wpływ
na wszystkich dookoła.
Może wszystko jest zaplanowane.
Wszystko, co ma się wydarzyć, od zawsze było zaplanowane,
a nami wszystkimi dyryguje jakiś szalony dyrygent.
To już się kiedyś zdarzyło i historia zatoczyła koło.
Nie mamy nad tym kontroli.
Możemy tylko czekać
i mieć nadzieję, że trafimy w jakieś lepsze miejsce.
Albo jesteś najarana.
Co u Iana?
Oddalił się.
Jak fala w sadzawce
pod wpływem kamienia przeznaczenia?
Nie.
Jak kretyn...
który nie potrafi powiedzieć dziewczynie, co się dzieje.
ZIMA
IAN: DOJDĘ PÓŹNIEJ. JOYCE: DOJDZIESZ?
IAN: MOGĘ W CZWARTEK. JOYCE: KAWAŁ CZASU.
JOYCE: OBUDZIŁAM SIĘ Z WIELKIM UŚMIECHEM.
IAN: JA TEŻ.
- Hej. - Wszystko gra?
- Drinka? - Wystarczy mi piwo.
A: IDŹ TAM JUTRO, ON TAM BĘDZIE.
Do później.
Pa.
Kilo-dwa-trzy-zero wzywa wsparcie.
Podejrzany jedzie Stoker Street.
Twój chłoptaś ich dorwał.
Dorwał ich.
Inspektorze.
Muszę z panem porozmawiać.
Dziękuję, dam radę.
W porządku.
O co chodzi?
Słuchaj, ledwo się powstrzymuję,
żeby nie przyjebać ci w gębę.
Lepiej się do mnie nie odzywaj i na mnie nie patrz.
Detektyw Weitzmann?
Zajmiemy pani tylko chwilę.
WIOSNA
Proszę opisać, co pani widziała
14 stycznia 2018 roku o poranku?
Widziałam, jak pozwany wręcza jakiś przedmiot
białemu, trzydziestokilkuletniemu mężczyźnie w drzwiach mieszkania.
Wie pani, czyje to mieszkanie?
Tak.
Ivana Lenjaniego, wobec którego toczyło się śledztwo
w sprawie handlu narkotykami i napadów z bronią.
Proszę powstać.
Czy ława przysięgłych ma werdykt?
Tak.
Ława uznaje pozwanego za winnego czy niewinnego?
Jest winny.
Skazanie detektywa Iana Summersa za podłożenie fałszywych dowodów
doprowadziło do uwolnienia albańskiego nacjonalisty Ivana Lenjaniego,
którego uprzednio skazano za handel narkotykami.
Sarah?
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie!
Pożałujesz tego.
Odwalcie się. Jeszcze pożałujesz!
Detektyw Summers został uznany za winnego mataczenia w śledztwie
i otrzymał wyrok sześciu lat więzienia.
Czasami mam pewien sen.
Biegnę w bezchmurną noc.
Wokół mnie bucha pożar...
i słychać wielki hałas.
ZDRAJCA
To chaos.
Wiem, że zginę.
A później...
budzę się.
Co to może znaczyć?
Nie wiem.
Mam coś dla ciebie.
Nie chcę, żebyś się wstydził.
Ale może...
czasami nie chcesz być tym, kim jesteś.
Mam coś jeszcze.
Kolejny palec?
Kochasz mnie?
Na takie pytania odpowiada się od razu.
Tak,
kocham cię.
To dobrze.
I tak, to kolejny palec.
A właściwie to dziesięć.
Też cię kocham.
Szefie,
Eiko jest w ciąży.
To moje dziecko.
Proszę o jej rękę.
Wierzę, że życie z nią i naszym dzieckiem
będzie bliskie ideałowi.
Niczego więcej nie pragnę.
Trzeba to dokładnie przemyśleć.
Tak.
Masz dziś robotę. Jiro pójdzie z tobą.
Jeszcze pomówimy.
Mówi Eiko.
Nie mogę odebrać telefonu, zostaw wiadomość.
JIRO
YODOBASHI CAMERA
Piłeś?
Trochę.
Czułeś to trzęsienie ziemi?
Tak.
Mogą być wstrząsy wtórne.
STOCZNIA NEMOTO
Przykro mi.
KENZO
FUKUHARA
Yuto, wracaj.
Nie uciekniesz przeznaczeniu.
Dlaczego pan to robi?
Wiesz, jak zostałem wdowcem?
Podczas ostatniej wojny pomiędzy yakuzami
wjechałem w zasadzkę.
Kule, od których miałem zginąć, trafiły w moją żonę.
Gdy ją pochowałem,
obiecałem sobie dwie rzeczy:
że jeśli wygram tę wojnę, to zrobię wszystko,
żeby zapobiec kolejnej i...
że moja córka nigdy nie wyjdzie za gangstera.
Ona mnie kocha.
Zapomni o tobie.
CZĘŚĆ TRZECIA: PIF-PAF
A masz!
- Poddaję się! - Cofnij się!
Wycofaj się!
Wychodzę! Rusz się!
Do środka! Szybciej!
Już!
Biegnę, kurwa!
Szybciej!
Siły zbrojne! Rzucić broń!
Rzucić...
Yuto.
Przesuń się!
Myślisz czasem, że to, co robimy,
jest echem czegoś innego?
Wszystko, co zrobiliśmy...
znów się powtórzy.
A wszystko, co zrobimy, już się kiedyś przydarzyło.
Dawno temu
ktoś wrzucił kamień do wody,
a koła na jej powierzchni dotarły do nas dopiero teraz
Wszystko, co robimy,
jest konsekwencją tysiąca różnych działań
i spowoduje tysiąc kolejnych działań.
Każda najmniejsza decyzja, jaką podejmujemy...
może potencjalnie mieć...
ogromny wpływ na innych ludzi wokół nas.
A może wszystko jest zaplanowane?
Wszystko, co się wydarzyło, było już wcześniej zaplanowane.
A nami wszystkimi dyryguje jakiś szalony dyrygent.
Czasami mam pewien sen.
Biegnę w bezchmurną noc,
a wokół mnie bucha pożar...
i słychać wielki hałas.
„Kochana Eiko,
nie mogę ci wiele powiedzieć o tym, co robię w Londynie.
Robię jednak wszystko,
żeby bezpiecznie wrócić do ciebie i Sory.
Nie zapomnij o mnie.
Kocham cię.
Yuto”.
Chodź!
Potrzebna karetka!
To już kiedyś się zdarzyło
i historia zatoczyła koło.
Nie mamy nad tym kontroli.
Możemy tylko czekać
i mieć nadzieję, że trafimy w jakieś lepsze miejsce.
To chaos.
Wiem, że zginę.
A później...
budzę się.